• θυρεοειιδης αρχικη

Υπερηχογράφημα Τραχήλου με νεότερες τεχνικές

Το υπερηχογραφημα ειναι ιδανική μέθοδος για τη μελέτη των επιφανειακών δομών του τραχήλου όπως ο θυρεοειδής αδένα, οι λεμφαδένες, οι σιελογόνοι αδένα (υπογναθιος, παρωτίδα) και οι παραθυρεοειδείς αδένες. Το κλασικό υπερηχογραφημα περιλαμβάνει τη ανατομική μελέτη των παραπάνω οργάνων και τη αιμοδυναμική μελέτη με χρήση εγχρωμου Doppler. Η εξελιξη της τεχνολογίας των υπερήχων (state of the art technology) μας δίνει πλέον τη δυνατότητα να μελετήσουμε τόσο την αγγειοβρίθεια των ιστών (τεχνική ποσοστικοποοιησης της κάλυψης του ιστού από αγγεία) όσο και την μηχανική τους συμπεριφορά (δηλ την ελαστικότητα). Στο ιατρείο λειτουργεί σύστημα Υπερηχογραφίας υψηλής ανάλυσης τελευταίας γενεάς (μοντέλο 2012) με σύστημα ποσοτικής ελαστογραφίας  (quantitative strain Elastography) και ποσοτικοποιησης αιματικής ροής (Q-analysis).

Η ποσοτικοποιησης αιματικής ροής (Q analysis) είναι μια νεότατη τεχνική που επιτρέπει τον αντικειμενικό προσδιορισμό την αγγειβρίθειας της βλάβης, δηλ της έκτασης της βλάβης που καλύπτεται από αγγεία. Η έκταση και η μορφολογία της αγγείωσης μιας βλάβης είναι δείκτης χαρακτηρισμού της, με τις κακοήθεις  βλάβες συνήθως να παρουσιάζουν έντονη και άναρχη αγγείωση, χαρακτηριστικά που συνήθως εκτιμώνται υποκειμενικά (ποιοτικά) από τον ιατρό. Με την παραπάνω τεχνική μπορούμε να ποσοτικοποιήσουμε με αντικειμενικό και επαναλήψιμο τρόπο την αγγειοβρίθεια, που εκφράζεται σαν το % ποσοστό κάλυψης της βλάβης από αγγεία. Η τεχνική είναι πολύ πρόσφατη (στην κλινική πράξη τον τελευταίο χρόνο) και βρίσκει εφαρμογή σε παρακολούθηση μιας βλάβης (μπορούμε αντικειμενικά να υπολογίσουμε σε διαδοχικές εξετάσεις αν αυξήθηκε η αγγείωση) και στην μελέτη των χαρακρητιστικών των αγγείων της βλάβης.

Η υπερηχογραφική ελαστογραφία είναι μια νεα τεχνική που χρησιμοποιεί τους υπερήχους για να εκτιμήσει τη ελαστικότητα (σκληρότητα) των ιστών. Μελέτες των τελευταίων χρόνων δείχνουν ότι η ελαστογραφία μπορεί να δώσει χρήσιμες πληροφορίες για διαφορική διάγνωση καλοήθειας από κακοήθεια με βάση τα επίπεδα σκληρότητας μιας βλάβης. Η παρουσία σκληρών περιοχών συχνά συσχετίζεται με την πιθανότητα κακοήθειας. Ετσι ο ιατρός έχει μια παραπάνω πληροφορία την οποία συνεκτιμά με τα υπολοιπα ευρήματα για να εκτιμήσει μια βλάβη ως καλοήθη ή κακοήθη.

Οι παραπάνω τεχνικές εφαρμόζονται για διάκριση καλοήθων από κακοήθων βλαβών στον θυρεοειδή, σε διογκωμένους λεμφαδένες, στους σιελογόνους αδένες (υπογναθιος, παρωτίδα) και σε ψηλαφητές μάζες τραχήλου.